ลูกสิงห์ขาว

                    เรื่องแรกที่ผมจะเขียนเคยเกริ่นไว้ว่าจะเล่าเรื่องชีวิตชนบท จริง ๆ แล้ว  ขอเล่าเรื่องสมัยเรียน ป.ตรี อยู่ที่เชียงใหม่ ที่เป็นแรงบันดาลใจให้อยากทำงานเกี่ยวกับพัฒนาชนบท  ถ้านับย้อนจากปัจจุบัน    นานมาก ๆ แล้วล่ะ (อย่าบอกดีกว่าเนอะว่ากี่ปี เดี๋ยวพี่น้องเราชาว Exteen จะตกใจ ทำไมจบมานานขนาดนี้นะ)  คือ ในระหว่างที่เรียนปี 2-3 ได้ไปสมัครเป็นสมาชิกชมรมค่ายอาสาพัฒนาของคณะสังคมศาสตร์ ช่วงปิดเทอมจะมีโครงการออกค่ายไปต่างอำเภอ เช่น อำเภอฮอด  แม่แตง สันกำแพง สันป่าตอง และอีกหลายอำเภอของจังหวัดเชียงใหม่

                มีอยู่ค่ายหนึ่ง ที่ได้ออกค่ายไปหมู่บ้านชาวกระเหรี่ยง เขตอำเภอสันป่าตอง การเดินทางค่อนข้างทุระกันดารมาก ถนนส่วนใหญ่เป็นทางลูกรัง บางช่วงเป็นถนนหรือเรียกว่าลำห้วยมากกว่า  ต้องใช้รถยนต์ 6 ล้อ วิ่งผ่านลำห้วยเข้าไปในหมู่บ้าน  เป็นหมู่บ้านที่อยู่ในหุบเขา มีบ้านของชาวบ้านประมาณ 40-50 หลังคาเรือน บ้านจะตั้งอยู่ใกล้ ๆ ลำธาร อยู่ริมเชิงเขา บ้านส่วนใหญ่จะเป็นบ้านสร้างแบบเรียบง่าย ปูฟื้นเป็นไม้ไผ่บ้าง ไม้เนื้อแข็งบ้าง หลังคาบ้านจะมุงหญ้าคา เป็นหมู่บ้านที่ด้อยโอกาสมาก ๆ  ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีน้ำประปา  มีโรงเรียนก็เพียงแค่โรงเรียนเล็ก ๆ หลังคามุงหญ้าคา มีครูสอนหนังสือเพียงคนเดียว และเป็นครูอาสา

                ช่วงเวลาที่ออกค่ายนั้น จะเป็นช่วงฤดูหนาวพอดี  อากาศจะหนาวมาก ๆ  ในช่วงกลางคืนอากาศจะเย็นสุด ๆ น่าจะต่ำกว่า 10 องศา พวกเราที่เป็นนักศึกษา เวลาที่ออกค่ายได้เตรียมผ้าห่มไปกันหลายผืน เวลานอนต้องนำผ้าห่มมาซ้อนกัน 4-5 ผืน จึงจะนอนหลับสนิท ไม่ต้องทรมานกับความหนาว และมีเหตุการณ์ที่ทำให้จำได้ถึงทุกวัน คือ ช่วงเวลาตอนดึก ๆ (ไม่ใช่เจอสิ่งน่ากลัวอะไรหรอก) ได้ยินเสียงเด็กเล็ก ๆ น่าจะเป็นเด็กอายุไม่ถึง 1 ขวบ จะนอนร้องครางฮือ ๆ เสียงเบาบ้าง แรงบ้าง เกือบตลอดคืน ถ้าให้เดาน่าจะมาจากเด็กมีผ้าห่มไม่พอ หรือมีคงจะเป็นผ้าห่มไม่หนาเท่าไร จึงได้นอนร้องเกือบตลอด ทำให้มานึกถึงตัวเราที่มีผ้าห่มไปหลายผืน แล้วเราก็นอนหลับสบาย แต่เด็กเล็ก ๆ ที่อยู่ในชนบทยังต้องการผ้าห่มอยู่ และยังต้องการสิ่งช่วยเหลือจากพี่น้องคนไทยเราอีกมาก

                ตอนเช้าวันต่อมา  ค่ายอาสาของเรา จะมีกิจกรรมหลาย ๆ อย่าง สร้างอาคารเอนกประสงค์บ้าง  ให้ความรู้การเกษตรแก่ชาวบ้านบ้าง  หรือไปเก็บข้อมูลหมู่บ้านโดยไปเยี่ยมเยียนตามบ้านในหมู่บ้านบ้าง  ได้แวะไปถามบ้านที่ได้ยินเสียงเด็กร้องเมื่อคืนก่อน   พ่อแม่เด็ก ตอบว่า เด็ก ๆ ร้อง เนื่องจากอากาศหนาวมาก ที่บ้านมีผ้าห่ม เป็นผ้าห่มผืนบาง  ๆ เก่า ๆ เท่านั้น  พวกเราชาวค่าย จึงได้แบ่งผ้าห่มมอบให้บ้านนั้นไป  5 ผืน พ่อแม่ของเด็ก ดีใจมาก  ขอบคุณพวกเรา แล้วคืนต่อมา ไม่ได้ยินเสียงร้องของเด็กอีก

                จากที่ได้ไปออกค่ายครั้งนี้ เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เกิดแรงบันดาลใจที่อยากจะทำงานช่วยเหลือพี่น้องชาวชนบทของเรา ที่ยังขาดโอกาสอีกมาก

                ต้องขออภัยด้วยนะครับไม่มีภาพมาประกอบการเขียนเรื่อง สมัยที่เรียน ยังไม่มีกล้องดิจิตอล จึงไม่มีโอกาสได้เก็บ File รูปภาพไว้ แต่เดี๋ยวนี้ยุคไฮเทคแล้ว  ผมก็ถ่ายรูปเก็บเอาไว้มากอยู่เหมือนกัน ไว้วันหลังจะเอามาอวดเพื่อน ๆ ครับ

                ขอขอบคุณ อาจารย์ไม่ใช่อาจม ศิษย์ผู้พี่ชาวที่ได้แนะนำให้สมัคร Exteen  ทำให้ได้อ่านเรื่องสนุก ๆ เยอะมากเลย  เอาไว้จะเขียนเล่าให้ฟังวันหลังนะครับ กลัวจะเบื่อซะก่อน.......